Zelfrede

Tijdens mijn scoutsjaren kreeg ik de naam eigenzinnige dolfijn.  Dolfijn staat voor gezellig, dartel, vrolijk en heel bewegelijk.  Ook zou het ondeugend en vriendelijk zijn.

Er zijn veel definities van eigenzinnig, maar de mijne is dat ik mijn eigen zin doe en mij daarbij geen zier van anderen probeer aan te trekken.  Schapenmentaliteit is niet echt voor mij weggelegd.  Soms kan ik ook halsstarrig een mening blijven verdedigen tot die gecounterd wordt met goed gestaafde tegenargumenten.

Mijn beide dochters hebben een groot deel van dit karaktertrek van mij geërfd.  Mijn moeder zegt dat boontje om zijn loontje komt en dat ik nu eens weet hoe het was om mezelf als dochter te hebben.  Al denk ik dat de appel ook niet ver van haar boom gevallen is, vandaar de soms keiharde ruzies in mijn puberjaren. 

Het verschil tussen mijn jongste dochter en mij is dat zij de zelfzekerheid en nonchalance van haar vader meegekregen heeft.  Ik was te onzeker en consciëntieus om écht eigengereide dingen te doen.  Haar houdt niemand tegen.  Zo neemt ze een snoep uit de bak in het kruidvat en zelfs nadat ik haar heel erg deed schrikken met mijn kwaadheid, probeert ze het de volgende keer opnieuw (al had ik haar deze keer in het snotje, vijfjarigen kunnen gelukkig nog niet goed inschatten wanneer ze in de gaten gehouden worden).  De ochtendspits is dan ook meestal een eigenwijs miserie moment.  Ze wil die rok niet aan, want deze is niet mooi en die legging past er niet bij.  Haar haar moet in een staart en oh wee als een krul eruit komt piepen, mama mag opnieuw beginnen.  Die schoenen zitten niet makkelijk, dus doet ze haar sportschoenen aan.  En die muts trekt haar mooie staart weer uit haar haar, dus die vliegt de kast weer in.  Mijn bravere oudste dochter heeft ook zo haar eigenzinnige momenten.  Zo wil ze zo lang ik mij kan herinneren (en ze is nog maar 8 jaar) geen broek aan.  En durft ze ook al eens met de deuren te slaan als iets niet gaat zoals ze in haar hoofd had.

Ze zeggen dat een eigenwijsheid eigen is aan kleine kinderen, maar hoe langer ik er over nadenk hoe meer ik denk dat dit er niet meer uit zal groeien.  En misschien is dat wel goed.  Eigenzinnige kinderen worden eigenzinnige volwassenen.  En laat dat net iets zijn wat aantrekkelijk is in mensen (al zeg ik het zelf).