De hondsdagen zijn officieel gestart. En de weergoden laten ons hierin niet in de steek. De hitte van de Grote Hond is duidelijk voelbaar. Als West-Vlaams kind dacht ik dat dit 'gonsdagen' waren. Alles gonst om je heen, je hoofd gonst van de hitte, je voelt je bloed door je aderen gonzen...
Ook op de sociale media is de zomer volop trending. Foto's van bierdrinkende festivalgangers, vergezichten van mooie zandstranden en azuurblauwe zee, kiekjes van ijsjes etende kleine meisjes in bikini, mooie plaatjes van zongebruinde lachende gezichten, ... Soms vraag ik me af of we niet gelukkig kunnen zijn zonder dat we er een beeld van moeten schieten. Hangt het geluksgevoel af van het aantal likes dat we krijgen voor ons plaatje? Willen we foto's trekken van gelukzalige momenten omdat het anders lijkt alsof ze niet gebeurd zijn? Ik ben niet zo visueel ingesteld en grijp dus niet snel naar dat medium, maar ik doe gretig mee als mijn vriendinnen een kiekje willen maken.
Ik vraag me af of je niet juist gelukkiger bent als niemand weet wat je aan het doen bent, als er geen 'happy-foto' van je verschijnt. Daarom probeerde ik de laatste maand van 'gelukkige momenten' een foto te maken in mijn hoofd en hart, een denkbeeldig kiekje van het 'moment' te schieten. Om het met een hip woord te zeggen: mindful te zijn. Ik adem diep in uit, sluit mijn ogen en probeer de gebeurtenis in me op te nemen: de geuren, de geluiden, de gevoelens, zelfs sommige 'onvergetelijke' beelden. Klinkt zweverig, maar misschien eens iets om te proberen?
En om contradictoire redenen (en omdat ik mezelf duidelijk niet al te serieus neem) wil ik hier enkel 'foto's' delen:
- 'De beste wafel ooit' eten met mijn vriendinnetje na het hele middag en avond festival (de smaak van de wafel, de liefde van mijn vriendin, de sfeer van het festival bij valavond,...)
- Mijn dochters die thuis komen van kamp en verstrengeld in de zetel liggen te soezen (om 10 minuten erna ruzie te maken) (de onvoorwaardelijke liefde voor mijn kinderen en zij voor elkaar, de samenhorigheid, met hierna het 'back to reality' gevoel, ...)
- Na een leuk feestje op een zwoele zomeravond samen met mijn liefste 10 kilometer terug naar huis fietsen (de geur van bloeiende bomen en bloemen, de roes van het feestje, de liefde van en voor mijn man, het gevoel te leven als je fietst, ...)
- De jongste dochter die tijdens de maaltijd de slappe lach krijgt omdat ze oververmoeid is na het scoutskamp (haar stem hees van emotie, het geluk van mijn kind voelen, ...)
- De zon die zich laat zien juist op het moment dat je uit de auto stapt (en je 2 uur lang in de regen gereden hebt) (het 'wat-ben-ik-een-bofzak-gevoel, de appreciatie van de warmte van de zon nu je haar even moest missen, ...)
- Een kampbrief krijgen van de oudste dochter met daarin 3 onafhankelijke opmerkingen over hoe leuk ze het daar vindt (het geluk van mijn kind, de geur wil ik niet weten, de dankbaarheid naar de scoutsleidsters toe, de trots als moeder, ...)
- Een ochtendloop rond de stad doen met mijn vriendinnetje en de stad zien ontwaken (en nog eens moeten stoppen om te plassen in de struiken) (alweer die liefde, het 'ik-kan-het-gevoel', energie voor de hele dag opslaan, ...)
- Mijn kleine meid die 'cafeetje' speelt en op vraag boterhammen smeert voor het hele gezin. (love, love, love...)
- Een boek lezen aan het strand, aan de Middellandse zee, met mijn geliefde naast me, die net hetzelfde doet, tot we het te warm krijgen en moéten zwemmen... (definitie van puur geluk)
- Een pomada drinken aan dezelfde zee, met zicht op diezelfde geliefde (opnieuw mijn idee van fortuin)
-...
En nu adem ik diep in en uit, sluit mijn ogen en duw op 'publiceren'.
