In tegenstelling tot mijn oudste dochter is mijn jongste een hardloper van luie kees bij het slapengaan.
De oudste geeft een zoen, zegt slaapwel en gaat slapen. Bij de jongste komt er een compleet ritueel aan te pas. Haar tanden poetsen duurt meestal dubbel zo lang als nodig, omdat het belangrijkste verhaal van de dag net te binnen schiet. Er moet nog een verhaaltje verteld en ook hier wordt aan de tijd getrokken door het kiezen van het boekje, het in juiste vorm en orde leggen van kussens en beer en het toch nog aan trekken van een warmere pyjama. Als eindelijk alles overlopen is geef ik haar een kus en zeg haar voor ik de deur op een kier laat staan "Slaap lekker, snoetiesnol", waarop zij antwoordt: "Slaap lekker, mamiebol."
Op sommige dagen heb ik de tijd en het geduld voor dit getreuzel, op andere dagen is dat geduld doorheen de dag op geraakt. Dan probeer ik het avondgebruik sneller te laten verlopen, wat natuurlijk nooit werkt. Zo'n dag was het. Ik was wat strenger en reageerde kortaf op alle nevenopmerkingen (= opmerkingen die niet over het slapen-gaan). Dus toen mijn 'kleinste' meid vroeg om naast haar op het bed te komen zitten, reageerde ik snibbig, maar deed het toch. Ze liet een stilte vallen en vroeg toen: "En, hoe was jou dag, mama?". Op zo'n moment kan ik niet anders dan haar een extra zoen en knuffel geven, hoe lang dat ook duurt.
