Vooral mijn jongste dochter heeft
er last van. Als ze van zo’n binnenspeeltuin komt waar ze 1 cola, een
fruitsap, een pannenkoek en een zak snoepen gegeten heeft. Wanneer ze
geen frisse lucht binnen gekregen heeft, maar de zoete geur van kinderzweet en
spekken. Waar ze geen vogeltjes hoort fluit en waar het ruisen van de
wind en het tikken van de regen overstemd wordt door gillende kinderstemmetjes.
Als de beleefdheid me niet zou zeggen dat ik met de andere ouders moet praten,
zou ik het allerliefst mijn oordoppen aandoen.
Na zo’n middagje komt mijn kleuter
thuis en weet ze met zichzelf geen weg. Ik noem haar dan suikerzot.
Het hoort er natuurlijk allemaal bij en de kinderen vinden het
fantastisch om naar zo’n speeltuin te gaan.
Anders zou ik met haar gaan rennen door de regen, fietsen tegen wind en
eens stil staan om te luisteren naar de vogeltjes. Of toch in mijn dromen. In werkelijkheid
is het niet zo makkelijk om een kleuter te entertainen. Om telkens weer
nieuwe activiteiten te vinden (met de nadruk op actie) in deze winterse buien.
Mijn actieve kleuter wordt dan ook wel eens suikerzot zonder suiker.
Ik (h)erken dat gevoel ook in mezelf, wanneer ik te lang aan de computer
gewerkt hebt en te weinig buitenlucht opgezogen heb. Dan kan ik mijn
benen niet meer stil houden en kriebelt mijn buik van ongebruikte energie.
Gelukkig bestaat voor alles een oplossing en de meest eenvoudige zijn
meestal de beste. Daarom: naar buiten met mezelf en mijn kinderen en ga
van die computer af…
