In normale omstandigheden zit ik tijdens een regenvlaag het liefst gezellig thuis. Onder een deken met een tas thee. Maar soms ontdek je de keerzijde aan de medaille.
Vandaag vingen we (mijn man, 2 kinderen en ik) de 9 kilometer lange fietstocht snel aan na het paasfeest, in de hoop die zwarte wolk voor te zijn. Ijdele hoop, zo bleek, want sterker dan de natuur zullen onze benen nooit worden.
Het begon al met het verdwijnen van de zon en het vormen van een donker filter tussen ons en de blauwe lucht. Die letterlijke stilte voor de storm geeft me altijd een opgewonden en toch neerslachtig gevoel. Daarna kwamen de eerste regendruppels. Als het harder begint te regenen zie je die druppels in strepen uit de lucht vallen. De zon kwam nog even piepen, wat een soort goddelijke ervaring gaf. Het leek alsof er net voor ons een regenboog verscheen waar we elke ogenblik door konden fietsen. Als een poort naar de hemel. Het groen van de bomen leek wat groener, de lucht wat zwarter en daarop verschenen als een soort print alle kleuren van de regenboog. Rood, oranje, geel, groen, blauw, indigo, violet, je kon ze allemaal onderscheiden. Een prachtig Paselijk schouwspel. Je zou er bijna gelovig van worden. Op zo'n moment zou ik graag talent hebben om te tekenen of schilderen, om het later op papier te kunnen zetten. Of een fotograaf zijn die dit schouwspel zonder filter kon weergeven. Maar ik denk dat dit zo'n moment is die niet weer te geven is, alleen te beleven.
In plaats van ons te storen aan de hagelstenen die ondertussen uit de hemel vielen waren we alle vier uitbundig aan het lachen (terwijl we probeerden door de regenboogpoort heen te fietsen). Wat ben ik blij dat ik op zo'n moment niet in een warme, behaaglijke auto zit, ondanks de natte broek en uitgelopen mascara. Om erna thuis in mijn trainingsbroek onder een deken thee te kunnen drinken. En zo is de cirkel rond.
Zalig pasen!
