“Oeps, ik deed het opnieuw,” was de
gedachte die in me opkwam toen ik het weeral niet laten kon om een impulsieve
opmerking te maken waardoor alle collega’s naar me keken alsof ik een op aarde
gelande alien was. Ik had me nochtans
voorgenomen om me low profile te houden deze keer, had het zelfs luidop
verkondigd aan mijn man en enkele collega’s waarmee ik in de heenweg de auto
deelde.
Ik heb het nooit in me gehad te ‘blenden’,
om op te gaan in de grotere massa. Soms
heb ik mezelf hiervoor vervloekt en wou ik niks liever dan verdwijnen in de
menigte. Een grijze muis zijn en
zwijgend toekijken terwijl anderen luidruchtig hun mening verkondigden, maar
dat kan ik niet. Meestal ben ik het die
(te) enthousiast mee doet als er een rollenspel gespeeld moet worden of luid
mijn gedachten zegt als er in een teamvergadering een vraag de groep in gegooid
wordt. Soms is dit interessant voor de
anderen en kunnen zij wegkruipen in de groep, maar meestal is het minder
makkelijk voor mezelf. Hoge bomen vangen
veel wind is een spreekwoord dat in mijn leven al veel van toepassing geweest
is. Niet dat ik mezelf beschouw als een
hoge boom, dat is het probleem net.
Altijd voor een groepsactiviteit, of dat nu een familiefeest, een
nascholing of een sportprestatie is, zeg ik tegen mezelf dat ik me rustig moet
houden en stil moet luisteren naar wat de anderen te zeggen hebben. Tot het moment aangebroken is. Dan heb ik toch iets in mijn hoofd wat ik met
de groep wil delen of ben ik de enige enthousiasteling die mee roept.
Op sommige momenten en plaatsen
vind ik het niet leuk bij de kudde te horen en voel ik me zowaar belachelijk,
ook al besef ik dat de andere mensen die daar zijn dat niet stom vinden, anders
zouden ze daar niet zijn. Als ik
bijvoorbeeld op een festival voor het toilet sta te wachten, dan vraag ik
mezelf soms af wat ik daar doe en waarom ik dit, in een kudde staan wachten, nu
echt leuk vind. Of wanneer ik een
groepssportles doe vraag ik me soms af wat een toevallige passant denkt over
het feit dat we allemaal samen dezelfde (halsbrekende) oefening aan het doen
zijn.
Iedereen voelt zich waarschijnlijk
soms eens anders en iedereen is ook anders, maar de ene kan zich toch beter
conformeren met de groep dan de andere en ik denk dat dat juist mijn probleem
is. Onbewust wil ik dat waarschijnlijk
niet. Misschien moet ik wel leren leven
met mijn impulsieve, ander kant i.p.v. een camouflagetechniek te gebruiken. Zo’n ongeremde opmerkingen worden bij de
andere partij (hopelijk) meestal snel vergeten…
