slaap(s)t(r)ijd

In tegenstelling tot mijn oudste dochter is mijn jongste een hardloper van luie kees bij het slapengaan.
De oudste geeft een zoen, zegt slaapwel en gaat slapen.  Bij de jongste komt er een compleet ritueel aan te pas.  Haar tanden poetsen duurt meestal dubbel zo lang als nodig, omdat het belangrijkste verhaal van de dag net te binnen schiet.  Er moet nog een verhaaltje verteld en ook hier wordt aan de tijd getrokken door het kiezen van het boekje, het in juiste vorm en orde leggen van kussens en beer en het toch nog aan trekken van een warmere pyjama.  Als eindelijk alles overlopen is geef ik haar een kus en zeg haar voor ik de deur op een kier laat staan "Slaap lekker, snoetiesnol", waarop zij antwoordt: "Slaap lekker, mamiebol."
Op sommige dagen heb ik de tijd en het geduld voor dit getreuzel, op andere dagen is dat geduld doorheen de dag op geraakt.  Dan probeer ik het avondgebruik sneller te laten verlopen, wat natuurlijk nooit werkt.  Zo'n dag was het.  Ik was wat strenger en reageerde kortaf op alle nevenopmerkingen (= opmerkingen die niet over het slapen-gaan).  Dus toen mijn 'kleinste' meid vroeg om naast haar op het bed te komen zitten, reageerde ik snibbig, maar deed het toch.  Ze liet een stilte vallen en vroeg toen: "En, hoe was jou dag, mama?".  Op zo'n moment kan ik niet anders dan haar een extra zoen en knuffel geven, hoe lang dat ook duurt.

Eénadem

Op de dag van je begrafenis sneed ik mezelf in de vinger.  Eén onoplettende tel en het bloed leek niet te stelpen.  Eén seconde. Meer was er niet nodig om er niet meer te zijn.  
Ontelbare tellen heb ik al geluk gehad.  Eén ademhaling en ik sneed in mijn vinger.  Eén seconde langer gewacht en ik haalde de trein niet.  Eén tel opgekeken en ik liep in een stront. 
Hoeveel keer liep ik een toertje rond Brugge en was ik - al leek het één seconde- plots aan de Gentpoort?  Hoeveel keer ben ik onnadenkend naar huis gefietst?  Hoeveel keer heb ik in 1 onoplettende tel al iets laten vallen?  Hoeveel keer ben ik onnadenkend tegen iets aan gelopen?
Maar als ik erover nadenk werkt het ook omgekeerd.  Moest ik niet- in een seconde- beslist hebben te zwaaien naar die vrouw zou ik mijn huidige job nooit gehad hebben.  Moest ik op een ander moment de liefde bedreven hebben met mijn man zou ik een ander kind gehad hebben.
Een fractie en een beetje geluk, dat beslist letterlijk over leven en dood.
De wonde aan mijn vinger blijft zeuren, alsof er nog iets fysiek nodig is om aan je te denken.  Hij zal genezen en misschien een klein litteken achterlaten.  Hopelijk kan bij je ouders en je vriendin de wonde ook een beetje genezen.  Een litteken zal er voor eeuwig zijn...
Zondag loop ik 6000 seconden, 3000 in- en 3000 uitademhalingen, met jou in mijn achterhoofd, elke tel.

Gonsdagen

De hondsdagen zijn officieel gestart.  En de weergoden laten ons hierin niet in de steek.  De hitte van de Grote Hond is duidelijk voelbaar.  Als West-Vlaams kind dacht ik dat dit 'gonsdagen' waren.  Alles gonst om je heen, je hoofd gonst van de hitte, je voelt je bloed door je aderen gonzen...
Ook op de sociale media is de zomer volop trending.  Foto's van bierdrinkende festivalgangers, vergezichten van mooie zandstranden en azuurblauwe zee, kiekjes van ijsjes etende kleine meisjes in bikini, mooie plaatjes van zongebruinde lachende gezichten, ...  Soms vraag ik me af of we niet gelukkig kunnen zijn zonder dat we er een beeld van moeten schieten.  Hangt het geluksgevoel af van het aantal likes dat we krijgen voor ons plaatje?  Willen we foto's trekken van gelukzalige momenten omdat het anders lijkt alsof ze niet gebeurd zijn?  Ik ben niet zo visueel ingesteld en grijp dus niet snel naar dat medium, maar ik doe gretig mee als mijn vriendinnen een kiekje willen maken.
Ik vraag me af of je niet juist gelukkiger bent als niemand weet wat je aan het doen bent, als er geen 'happy-foto' van je verschijnt. Daarom probeerde ik de laatste maand van 'gelukkige momenten' een foto te maken in mijn hoofd en hart, een denkbeeldig kiekje van het 'moment' te schieten.  Om het met een hip woord te zeggen: mindful te zijn.  Ik adem diep in uit, sluit mijn ogen en probeer de gebeurtenis in me op te nemen: de geuren, de geluiden, de gevoelens, zelfs sommige 'onvergetelijke' beelden.  Klinkt zweverig, maar misschien eens iets om te proberen?
En om contradictoire redenen (en omdat ik mezelf duidelijk niet al te serieus neem) wil ik hier enkel 'foto's' delen:
- 'De beste wafel ooit' eten met mijn vriendinnetje na het hele middag en avond festival (de smaak van de wafel, de liefde van mijn vriendin, de sfeer van het festival bij valavond,...)
- Mijn dochters die thuis komen van kamp en verstrengeld in de zetel liggen te soezen (om 10 minuten erna ruzie te maken) (de onvoorwaardelijke liefde voor mijn kinderen en zij voor elkaar, de samenhorigheid, met hierna het 'back to reality' gevoel, ...)
-  Na een leuk feestje op een zwoele zomeravond samen met mijn liefste 10 kilometer terug naar huis fietsen (de geur van bloeiende bomen en bloemen, de roes van het feestje, de liefde van en voor mijn man, het gevoel te leven als je fietst, ...)
- De jongste dochter die tijdens de maaltijd de slappe lach krijgt omdat ze oververmoeid is na het scoutskamp (haar stem hees van emotie, het geluk van mijn kind voelen, ...)
- De zon die zich laat zien juist op het moment dat je uit de auto stapt (en je 2 uur lang in de regen gereden hebt) (het 'wat-ben-ik-een-bofzak-gevoel, de appreciatie van de warmte van de zon nu je haar even moest missen, ...)
- Een kampbrief krijgen van de oudste dochter met daarin 3 onafhankelijke opmerkingen over hoe leuk ze het daar vindt (het geluk van mijn kind, de geur wil ik niet weten, de dankbaarheid naar de scoutsleidsters toe, de trots als moeder, ...)
- Een ochtendloop rond de stad doen met mijn vriendinnetje en de stad zien ontwaken (en nog eens moeten stoppen om te plassen in de struiken) (alweer die liefde, het 'ik-kan-het-gevoel', energie voor de hele dag opslaan, ...)
- Mijn kleine meid die 'cafeetje' speelt en op vraag boterhammen smeert voor het hele gezin. (love, love, love...)
- Een boek lezen aan het strand, aan de Middellandse zee, met mijn geliefde naast me, die net hetzelfde doet, tot we het te warm krijgen en moéten zwemmen... (definitie van puur geluk)
- Een pomada drinken aan dezelfde zee, met zicht op diezelfde geliefde (opnieuw mijn idee van fortuin)
-...
En nu adem ik diep in en uit, sluit  mijn ogen en duw op 'publiceren'.

Mamaaaaaa

Zaterdagochtend 7 uur.  Kleine voetjes trippelen op de houten vloer en stoppen bij de deur van onze kamer.  Een straaltje licht valt binnen als het hoofdje van mijn kleinste spruit zichtbaar wordt.  Of dat denk ik toch, want ik lig nog met mijn ogen gesloten een gelukzalige droom te dromen.  "Mama, mag ik opstaan?"  
Ik weet het, mijn vriendinnen zeggen me dat ik van geluk mag spreken.  Hun kinderen zijn al om 6 uur wakker, of soms op het onmenselijke uur van 5.  Maar ze weten niet hoeveel jaren voorstudie eraan vooraf gegaan is, om niet te spreken over de jaren conditionering (als je tot 7 uur slaapt word je beloond, als je ervoor op staat is mama boos).  
Met mijn ogen en mond nog dicht mompel ik dat dat mag.  Ondertussen weet ik dat ze niet voor 7 uur zal op staan.  Toch is de drang te groot om eens naar mijn wekker te gluren.  7 uur, zoals ik dacht. 
Soms lukt het me om nog eens om te draaien, mijn gelukzalige droom terug te vinden, maar meestal begint mijn hoofd te malen.  Ik moet nog inkopen doen voor deze week, wat gaan we eten?, mijn haar moet dringend eens gewassen, zou de vaatwas al geleegd zijn?, misschien moet ik eerst een toertje lopen?, ...  Ondertussen hoor ik de oudste dochter ook naar beneden sluipen.  Hopelijk maken ze deze ochtend geen ruzie.  Om 7u15 spreek ik mezelf vermanend toe: "Probeer nog een beetje te slapen, anders ben je de hele dag moe."  Om 7u16 besluit ik op te staan.  
Terwijl ik in de kelder de vuile was van een week aan het sorteren ben (dat had ik deze ochtend niet op mijn maallijstje gezet) komt mijn jongste dochter zeggen dat ze honger heeft: "Mamaaaa...".  Terwijl ik op het toilet zit moet ik een brandje blussen, het iTunes paswoord invoeren voor een nieuw spelletje, helpen met haar kammen, met telkens de bijhorende "Mamaaa...".  Als ik in de douche sta moet ik er 2 keer uitkomen: 1 keer om de poep schoon te vegen van mijn jongste, 1 keer om nog een boterham voor haar te smeren.  Zo verloopt de verdere ochtend.  Moest ik een euro krijgen voor elke "Mamaaa" die ik per dag hoor, ik zou stinkend rijk zijn en een nanny kunnen veroorloven.  Maar zo werkt het niet en gelukkig maar, ik zou niet meer weten hoe ik een ochtend "mamaa"-loos moet doorbrengen.  Misschien moet ik het eens testen?  Een weekje te vroeg, maar volgende week zondag?  Misschien?  "Droom verder", zegt mijn innerlijke stem.  En dat zal ik proberen te doen, of toch morgenochtend, om 7 uur.
https://youtu.be/z1EYhL2FIGU

#nofilter

In normale omstandigheden zit ik tijdens een regenvlaag het liefst gezellig thuis.  Onder een deken met een tas thee.  Maar soms ontdek je de keerzijde aan de medaille.  
Vandaag vingen we (mijn man, 2 kinderen en ik) de 9 kilometer lange fietstocht snel aan na het paasfeest, in de hoop die zwarte wolk voor te zijn.  Ijdele hoop, zo bleek, want sterker dan de natuur zullen onze benen nooit worden.
Het begon al met het verdwijnen van de zon en het vormen van een donker filter tussen ons en de blauwe lucht.  Die letterlijke stilte voor de storm geeft me altijd een opgewonden en toch neerslachtig gevoel.  Daarna kwamen de eerste regendruppels.  Als het harder begint te regenen zie je die druppels in strepen uit de lucht vallen.  De zon kwam nog even piepen, wat een soort goddelijke ervaring gaf.  Het leek alsof er net voor ons een regenboog verscheen waar we elke ogenblik door konden fietsen.  Als een poort naar de hemel.  Het groen van de bomen leek wat groener, de lucht wat zwarter en daarop verschenen als een soort print alle kleuren van de regenboog.  Rood, oranje, geel, groen, blauw, indigo, violet, je kon ze allemaal onderscheiden.  Een prachtig Paselijk schouwspel.  Je zou er bijna gelovig van worden.  Op zo'n moment zou ik graag talent hebben om te tekenen of schilderen, om het later op papier te kunnen zetten.  Of een fotograaf zijn die dit schouwspel zonder filter kon weergeven.  Maar ik denk dat dit zo'n moment is die niet weer te geven is, alleen te beleven. 
In plaats van ons te storen aan de hagelstenen die ondertussen uit de hemel vielen waren we alle vier uitbundig aan het lachen (terwijl we probeerden door de regenboogpoort heen te fietsen).  Wat ben ik blij dat ik op zo'n moment niet in een warme, behaaglijke auto zit, ondanks de natte broek en uitgelopen mascara.  Om erna thuis in mijn trainingsbroek onder een deken thee te kunnen drinken.  En zo is de cirkel rond.
Zalig pasen!

Bereikloosheid

Deze week ben ik met mijn gevoel even terug in het jaar 1999.
In dat jaar stond ik elke woensdagavond netjes in de wachtrij van het telefoonhokje.  Om 19 uur verwachtte mijn moeder namelijk een belletje.  Om haar gerust te stellen.  Dat alles goed met me ging.  En dat ik vrijdag in de loop van de avond thuis kwam om mijn rugzak af te zetten.  Neen, ik moest geen eten hebben, we gingen in de scouts wel frietjes halen.  Op het thuisfront ging alles ook goed.  Meestal was mijn protonkaart hierna leeg en moest ik hem herladen.  Er stonden toch nog wachtenden na mij.
Maar terug in deze tijd.  Mijn GSM (mag je een iphone eigenlijk zo noemen of zal hij nu beledigd zijn?) is stuk en in het wachten op een stuk (om het stukke toestel te maken) bevind ik me even in niemandsland.  Onbereikbaarland.  Het was even afkicken, maar nu voelt het heerlijk.  Je niet verplicht voelen om direct sms-en of op het toilet een oproep te beantwoorden.  Niet mee zijn met het nieuws van de dag (zowel op globaal als meer persoonlijk vlak).  Mijn oude radiowekker is afgestoft en doet al 2 dagen flink waarvoor hij eigenlijk bedoeld is.  De herwonnen vrijheid vul ik met boeken lezen in plaats van facebooken, reisjes boeken in plaats van wordfeuden, mijn kinderen (inclusief man) aandacht geven in plaats van de digitale krant lezen.  Nu weet ik weer waarom er in 1999 zo'n party's waren: er werden geen filmpjes geschoten als je gek danste, geen selfies opgedrongen...
Het mag wel even duren, dat vrije gevoel.  Alleen... Morgen moet ik de hort op.  En voor het eerst sinds het après-nokia-tijdperk moet dat zonder mijn zakGPS.  Ik heb nog eens een plannetje afgedrukt in Mappy.  Hopelijk zijn er geen wegenwerken...

Warmpjes

Als kind heb ik me veel alleen gevoeld.   Voordat ik 11 was verstopte ik me altijd in de kast in de veranda, tussen de dichtgeklapte ligzetel.  Het rook naar zonnecrème, een restje zomerzon, geplette aardbeien, vermengd met winters stof.  Ik bleef daar, naar mijn gevoel, uren zitten.  Meestal was mijn zus al een ander spel begonnen toen ik besloot uit mijn isolement te komen.
Erna, in mijn puberteit, voelde het alleen-zijn niet meer zo beschermend aan.  Op sommige momenten overviel me de zwaarte van de eenzaamheid, waarschijnlijk aangewakkerd door de hormonen.  Cognitief wist ik dat ik niet alleen was met mijn 3 zussen in huis, maar het gevoel was zo groot in die koude kamer, dat tranen soms niet genoeg waren.
Later op kot probeerde ik dan ook zoveel mogelijk gezelschap op te zoeken en als dat niet lukte de verwarming in mijn kamer op te stoken tot sauna-temperaturen.
In mijn jeugd is het bijna altijd herfst of winter, toch als het over gevoelens van eenzaamheid gaat. Want andere herinneringen zijn er ook, al lijken ze niet in hetzelfde leven voorgekomen te zijn.  
Wat ben ik dankbaar om die warme man waar ik tegenwoordig mijn eenzame ziel kan aan laven. Samen eten, lachen, dromen, ruzie maken, 's nachts dichtbij liggen.
En wat kan ik nu genieten van een avondje alleen zijn.  Gewoon mezelf, zonder lijstjes, planningen, enthousiaste kinderen en ook soms zonder warme man.