Zaterdagochtend 7 uur. Kleine voetjes trippelen op de houten vloer en stoppen bij de deur van onze kamer. Een straaltje licht valt binnen als het hoofdje van mijn kleinste spruit zichtbaar wordt. Of dat denk ik toch, want ik lig nog met mijn ogen gesloten een gelukzalige droom te dromen. "Mama, mag ik opstaan?"
Ik weet het, mijn vriendinnen zeggen me dat ik van geluk mag spreken. Hun kinderen zijn al om 6 uur wakker, of soms op het onmenselijke uur van 5. Maar ze weten niet hoeveel jaren voorstudie eraan vooraf gegaan is, om niet te spreken over de jaren conditionering (als je tot 7 uur slaapt word je beloond, als je ervoor op staat is mama boos).
Met mijn ogen en mond nog dicht mompel ik dat dat mag. Ondertussen weet ik dat ze niet voor 7 uur zal op staan. Toch is de drang te groot om eens naar mijn wekker te gluren. 7 uur, zoals ik dacht.
Soms lukt het me om nog eens om te draaien, mijn gelukzalige droom terug te vinden, maar meestal begint mijn hoofd te malen. Ik moet nog inkopen doen voor deze week, wat gaan we eten?, mijn haar moet dringend eens gewassen, zou de vaatwas al geleegd zijn?, misschien moet ik eerst een toertje lopen?, ... Ondertussen hoor ik de oudste dochter ook naar beneden sluipen. Hopelijk maken ze deze ochtend geen ruzie. Om 7u15 spreek ik mezelf vermanend toe: "Probeer nog een beetje te slapen, anders ben je de hele dag moe." Om 7u16 besluit ik op te staan.
Terwijl ik in de kelder de vuile was van een week aan het sorteren ben (dat had ik deze ochtend niet op mijn maallijstje gezet) komt mijn jongste dochter zeggen dat ze honger heeft: "Mamaaaa...". Terwijl ik op het toilet zit moet ik een brandje blussen, het iTunes paswoord invoeren voor een nieuw spelletje, helpen met haar kammen, met telkens de bijhorende "Mamaaa...". Als ik in de douche sta moet ik er 2 keer uitkomen: 1 keer om de poep schoon te vegen van mijn jongste, 1 keer om nog een boterham voor haar te smeren. Zo verloopt de verdere ochtend. Moest ik een euro krijgen voor elke "Mamaaa" die ik per dag hoor, ik zou stinkend rijk zijn en een nanny kunnen veroorloven. Maar zo werkt het niet en gelukkig maar, ik zou niet meer weten hoe ik een ochtend "mamaa"-loos moet doorbrengen. Misschien moet ik het eens testen? Een weekje te vroeg, maar volgende week zondag? Misschien? "Droom verder", zegt mijn innerlijke stem. En dat zal ik proberen te doen, of toch morgenochtend, om 7 uur.
https://youtu.be/z1EYhL2FIGU
Geen opmerkingen:
Een reactie posten