Moedere,
Vanavond mogen we opnieuw met z'n allen lasagne bij jou komen eten. Voor jou is alles een reden voor een feestje, maar dit is er écht één: je wordt 60! Jouw lasagne is dan ook de beste uit Brugge en omstreken, heb je die leren maken van jouw mama, mijn mémé? Ik probeer me jouw jeugd soms voor te stellen, als jongste van 7. Met je 3 broers en 3 zussen aan een lange tafel. Mémé én pépé elk aan het hoofd. Verse groenten uit de tuin. De geur van kip net uit de oven. Ik beeld me in dat je moest vechten voor je brokken. Gelukkig kan je nu genieten van je schoonzonen die jouw lasagneschotel nog met een laatste korstje schoon lekken. Eten met jou en bij jou betekent gezelligheid (en altijd een slaatje erbij).
Als jongste had je waarschijnlijk nog nooit van het oudste-dochter-syndroom gehoord. Tot je mij kreeg. Vanaf het moment dat ik zelfbewust genoeg was wilde ik op mijn eigen benen staan. Ik werd toen zelfstandig en heb je nooit meer om hulp gevraagd. Tot ik zelf mijn eerste kindje (en oudste dochter) kreeg. De eerste dag al hing ik met je aan de telefoon om mijn onzekerheden rond het moederschap te bespreken. Je peperde me altijd in dat 'ik het wel zou begrijpen als ik zelf kinderen had'. Wel, mama, ik begrijp het. Ik versta je ongerustheid toen ik te laat thuis kwam, je zorgen toen ik niet met je wou praten en je opluchting toen je zag dat het wel allemaal goed komt.
Je was nog jonger dan ik nu toen je je eigen moeder verloor. Ik kan me het niet voorstellen.
Jij beseft soms niet in hoeveel wielen jij de figuurlijke spil bent. Toen je enkele jaren geleden op intensieve lag waren we met zijn allen de kluts kwijt. De lijm die ons gezin samen houdt was even opgelost. Ook voor je broers en zussen ben jij de sleutelfiguur. Zonder jou kan ik me niet voorstellen dat we zo'n bende op kerstavond nog samen krijgen. Ook op je werk ben je soms onmisbaar. Het is leuk om te zien dat je zo vol passie je werk doet. Jij bent de spelletjes-madam waar iedereen heen gaat om uitleg te vragen. Jij bent de halve-heks waar alle mensen die een vleugje magie in hun leven willen, mee praten. Jij bezit dan ook de kunst van het verhaal-vertellen. Ik heb me laten wijs maken dat je in je jeugd een bus een hele rit kon entertainen met je verhalen. Ook in je toneel-carrière kwam dit je goed van pas. Sommige verhalen heb je al 100 keer vertelt. In mijn jeugd vond ik dit vermoeiend, maar ik leer ze nu naar waarde schatten en merk dat ik ze zelf gebruik. Ik wil niet in clichés (of liedjes) vervallen, maar mama, ik lijk steeds meer op jou (of wil het nu pas toegeven). Het is raar om op te merken dat we op een minuut verschil hetzelfde mopje vertellen. We lezen graag dezelfde boeken. En ik begin de laatste tijd -tot mijn grote verbazing- graag kruiswoordraadsels te maken.
Dit alles (en ik kon nog veel meer, maar dat is voor de volgende keer) om te zeggen dat we je verjaardag niet vergeten zijn.
Dikke kus,
Je voor altijd oudste dochter, Lobke
