Als kind heb ik me veel alleen gevoeld. Voordat ik 11 was verstopte ik me altijd in de kast in de veranda, tussen de dichtgeklapte ligzetel. Het rook naar zonnecrème, een restje zomerzon, geplette aardbeien, vermengd met winters stof. Ik bleef daar, naar mijn gevoel, uren zitten. Meestal was mijn zus al een ander spel begonnen toen ik besloot uit mijn isolement te komen.
Erna, in mijn puberteit, voelde het alleen-zijn niet meer zo beschermend aan. Op sommige momenten overviel me de zwaarte van de eenzaamheid, waarschijnlijk aangewakkerd door de hormonen. Cognitief wist ik dat ik niet alleen was met mijn 3 zussen in huis, maar het gevoel was zo groot in die koude kamer, dat tranen soms niet genoeg waren.
Later op kot probeerde ik dan ook zoveel mogelijk gezelschap op te zoeken en als dat niet lukte de verwarming in mijn kamer op te stoken tot sauna-temperaturen.
In mijn jeugd is het bijna altijd herfst of winter, toch als het over gevoelens van eenzaamheid gaat. Want andere herinneringen zijn er ook, al lijken ze niet in hetzelfde leven voorgekomen te zijn.
Wat ben ik dankbaar om die warme man waar ik tegenwoordig mijn eenzame ziel kan aan laven. Samen eten, lachen, dromen, ruzie maken, 's nachts dichtbij liggen.
En wat kan ik nu genieten van een avondje alleen zijn. Gewoon mezelf, zonder lijstjes, planningen, enthousiaste kinderen en ook soms zonder warme man.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten