Tsestig

Moedere,
Vanavond mogen we opnieuw met z'n allen lasagne bij jou komen eten.  Voor jou is alles een reden voor een feestje, maar dit is er écht één: je wordt 60!  Jouw lasagne is dan ook de beste uit Brugge en omstreken, heb je die leren maken van jouw mama, mijn mémé?  Ik probeer me jouw jeugd soms voor te stellen, als jongste van 7.  Met je 3 broers en 3 zussen aan een lange tafel.  Mémé én pépé elk aan het hoofd.  Verse groenten uit de tuin.  De geur van kip net uit de oven.  Ik beeld me in dat je moest vechten voor je brokken.  Gelukkig kan je nu genieten van je schoonzonen die jouw lasagneschotel nog met een laatste korstje schoon lekken.  Eten met jou en bij jou betekent gezelligheid (en altijd een slaatje erbij).  
Als jongste had je waarschijnlijk nog nooit van het oudste-dochter-syndroom gehoord.  Tot je mij kreeg.  Vanaf het moment dat ik zelfbewust genoeg was wilde ik op mijn eigen benen staan.  Ik werd toen zelfstandig en heb je nooit meer om hulp gevraagd.  Tot ik zelf mijn eerste kindje (en oudste dochter) kreeg.  De eerste dag al hing ik met je aan de telefoon om mijn onzekerheden rond het moederschap te bespreken.  Je peperde me altijd in dat 'ik het wel zou begrijpen als ik zelf kinderen had'.  Wel, mama, ik begrijp het.  Ik versta je ongerustheid toen ik te laat thuis kwam, je zorgen toen ik niet met je wou praten en je opluchting toen je zag dat het wel allemaal goed komt.
Je was nog jonger dan ik nu toen je je eigen moeder verloor.  Ik kan me het niet voorstellen.
Jij beseft soms niet in hoeveel wielen jij de figuurlijke spil bent.  Toen je enkele jaren geleden op intensieve lag waren we met zijn allen de kluts kwijt.  De lijm die ons gezin samen houdt was even opgelost.  Ook voor je broers en zussen ben jij de sleutelfiguur.  Zonder jou kan ik me niet voorstellen dat we zo'n bende op kerstavond nog samen krijgen.  Ook op je werk ben je soms onmisbaar.  Het is leuk om te zien dat je zo vol passie je werk doet.  Jij bent de spelletjes-madam waar iedereen heen gaat om uitleg te vragen.  Jij bent de halve-heks waar alle mensen die een vleugje magie in hun leven willen, mee praten.  Jij bezit dan ook de kunst van het verhaal-vertellen.  Ik heb me laten wijs maken dat je in je jeugd een bus een hele rit kon entertainen met je verhalen.  Ook in je toneel-carrière kwam dit je goed van pas.  Sommige verhalen heb je al 100 keer vertelt.   In mijn jeugd vond ik dit vermoeiend, maar ik leer ze nu naar waarde schatten en merk dat ik ze zelf gebruik.  Ik wil niet in clichés (of liedjes) vervallen, maar mama, ik lijk steeds meer op jou (of wil het nu pas toegeven).  Het is raar om op te merken dat we op een minuut verschil hetzelfde mopje vertellen.  We lezen graag dezelfde boeken. En ik begin de laatste tijd -tot mijn grote verbazing- graag kruiswoordraadsels te maken.
Dit alles (en ik kon nog veel meer, maar dat is voor de volgende keer) om te zeggen dat we je verjaardag niet vergeten zijn.
Dikke kus,
Je voor altijd oudste dochter, Lobke

Tien jaar is Tin

Mijn liefste,
Ik herinner me 19 augustus 2005 als de dag dat je me achteraan op je stalen ros naar een kapelletje in het bos bracht en mijn man werd. Jij in een mooi kostuum.  Ik bijna in het wit, kortgerokt en hoogzwanger.
Niet omdat het moest, maar omdat het kon.
Vandaag zijn we 10 jaar man en vrouw.
Vorige maand nog trokken we met onze rugzak door de bossen. Zoals we 10 jaar geleden ook deden, maar dan met 10 jaar meer bagage.  Daar kwamen we weer tot de kern van onze relatie.  De kraken in ons leien dakje werden opgevuld.
Jij versterkt (of bent) mijn oriëntatie in ruimte en tijd, ik krijg alles georganiseerd.  Jij versterkt ook mijn beenspieren.  Ik breng jou tot rust.  Jij geeft me energie, terwijl ik jou leer om geduld te hebben (het kan even duren voor ik uit die lekker warme douche kom...)  Jij laat me lachen, maar ik schaaf je te droge humor af en toe bij.  Jij leert me zwart-wit (of was het wit-zwart?) te denken, ik probeer jou wat grijstinten mee te geven.   Jij begrijpt (dus hoort) niet veel tot je het gezien hebt, ik zie niet veel tot ik het gehoord (of begrepen) heb.  We vullen elkaar aan.
En toch zijn we al zo lang samen dat we soms niet meer weten van wie we welk trekje geërfd hebben.  Zoals de gewoonte om bij elke gebeurtenis een aangepast liedje te zingen.  En de namen van onze kinderen erin te verwerken.  Of 's morgens cornflakes te eten en 's avonds thee te drinken.  We zijn samen één en toch nog genoeg apart en dat is precies zoals ik het 10 jaar geleden gewenst heb. Bedankt.  Ik hou van je!
Je keppe, Lobke.

Moeterdag

Het blijft moeilijk voor een man, dat hele moederdag gebeuren.  Ik hoor ze bijna luidop denken:"Geef ik enkel mijn eigen moeder een presentje of koop ik voor moeder-de-vrouw ook een bloemetje?  En wat wil de moeder van mijn kinderen dan?"
Ook mijn man vroeg me 2 dagen voor moederdag wat ik graag wilde krijgen.  Zoals elke zichzelf respecterende vrouw antwoordde ik eerst dat ik alles heb wat ik moet hebben en dat gewoon een beetje liefde en een mooi knutselwerkje van de kindjes genoeg is.  En op dat moment geloof ik dat ook.   Tot op moederdag zelf.  Dan betrap ik mezelf erop toch meer te verwachten dan ik twee dagen ervoor zelf dacht.  Dit jaar ben ik mezelf voor geweest.  Het jasje waarvan ik al 10 keer gezegd had dat ik het prachtig vond en die nu aan de helft (!) van de prijs stond, heb ik gewoon zelf gekocht. Geen valse verwachtingen meer.  Geen verplichte spontaniteit meer.
Toen ik dit aan mijn liefste vertelde, reageerde hij zoals elke praktisch denkende man: "Maar ik ken jouw maat niet!"  Daar gaat de utopie van jasjes-kopende mannen.  Maar, mannen, moederliefhebbers, je weet toch dat moederdag voor vaderdag valt, omdat je op moederdag de norm zet voor je eigen verwendag?  Maar we hebben geen verwachtingen hoor...

Spannend

Ik beken: ik heb een saai leven.  Mijn vaste poets- en boodschappendag zorgen soms voor hilariteit bij minder georganiseerde vriendinnen.  Ik doe braaf de was en de plas (meestal in het weekend).  Ik vind mijn genot in het kijken van een serie met mijn man in de zetel, een (slaap)theetje bij de hand.  Ook een romantische komedie kan ik wel smaken.  Elke weekend uitgaan tot 6 uur staat niet (meer) op mijn programma (rond 1 uur begin ik meestal al aan de volgende dag te denken).  Ik heb dan ook 8 uur slaap per nacht nodig, anders ben ik niet te genieten (of dat zegt mijn man toch).  Tijdens de week drink ik geen alcohol.  Als ik al iets spannends doe laat ik het op facebook zetten door een vriendin (beter dan het zelf te doen) en enkel in de mooiste foto’s mag ik getagd worden.  Ik poets elke dag braaf 3 keer mijn tanden, zonder één keer over te slaan.  Uit een vliegtuig springen is niet aan mij besteed.  Ik ben niet in het bezit van een loftsleutel.  Ik heb nog nooit met een artikel in een boekje gestaan.   Elke week ga ik braaf sporten en ik probeer gezond eten vooraan te plaatsen op mijn levenslijstje.  En als ik ga lopen, loop ik telkens hetzelfde toertje, uit schrik de weg kwijt te raken.  Met fietstochten van ’t zelfde.   Ik heb nog nooit een écht verre reis gemaakt...

En eerlijk: ik vind mijn geluk in al die dingen, want wanneer het eens spannend werd in mijn leven was het meestal niet aangenaam.

Of toch: die keer toen ik op een winternacht in de vriezende kou met die knappe jongen naar huis fietste… 

Treiningsdag

Het gebeurt sporadisch dat ik ’s morgens de trein moet nemen.  Dan ga ik graag om een koffietje.  Dat gebaar geeft me het gevoel dat ik een echte hardwerkende zakenvrouw ben of een personage uit ‘sex and the city’.  Een tas vol zogenaamde belangrijke papieren in de ene hand en een koffie in de andere maakt mij een ander mens. 

In mijn station zijn alle kleine koffietentjes jammer genoeg opgeslorpt door die ene grote, met een ster in zijn naam.

Nu moest ik vorige week toevallig twee maal de trein nemen.  Ik kwam de eerste dag ’s morgens in het station en checkte de tijd.  Nog 12 minuten, genoeg tijd om een koffie te halen, dacht ik.  Me al voorbereidend op mijn nieuwe, verbeterde ik begon ik aan te schuiven in de koffierij.  Die was redelijk lang, maar ik had dan ook nog 12 minuten en maakte me geen zorgen.  In die grote koffiebar vragen ze je naam en nu ook schreven ze ‘Lobke’ op mijn beker.  En toen stond ik te wachten.  Als een echte zakenvrouw (ik begon me al in mijn nieuwe personage in te leven) controleerde ik nog eens mijn horloge en met een schok zag ik dat ik nog 1 minuut had.  Even twijfelde ik: liet ik mijn koffie staan of mijn trein, maar mijn attitudes namen het over en ik rende naar het perron.  Een klein moment nadat ik de trein op sprong hoorde ik het bekende fluitje en de tuuut van de dichtschuivende treindeuren.  Tijdens mijn rit probeerde ik me voor te stellen hoe de koffiemaker daar gestaan had, 1 minuut later, roepend naar ‘Lobke’ met een cappuccino in zijn hand.  De hele zaak zou weten dat ik me mispakt had aan de tijd, dat ik niet meer wachten kon.

Op de volgende treinende dag deed ik opnieuw een timecheck: nog 15 minuten.  Ik stond al boven op het perron toen ik toch rechtsomkeer maakte.  Even de koffierij bekijken: er waren maar 2 wachtenden voor me en ik ging ervoor.  Opnieuw een cappuccino.  De koffiedame vroeg mijn naam en weeral kwam de twijfel boven.  Ik zag die man weer staan, mijn naam luid roepend, zuchtend omwille van een weggelopen klant en ik antwoordde: “Loes”, naar mijn zus.  Nu was ik niet alleen een hardwerkende zakenvrouw uit Sex and the city, mijn nieuwe naam was Loes.  Gelukkig heb ik nog verschillende zussen, voor moest deze naam ook ontoereikend worden.

Moekiend

Wat zijn mijn kindjes moe na die eerste weken school.  Van verschillende kanten hoor ik dat ze niet alleen zijn, ik hoor de kinderen letterlijk en figuurlijk van alle kanten huilen.  En wat is die moeheid anders dan de vermoeidheid die je soms in een vakantie kunt hebben.  Ook ik ben uitgeput, maar dan vooral mentaal.  Ik moet het weer gewoon worden om een hele dag aan de computer te zitten en professioneel te praten met mensen.  Ik denk dat de kinderen hetzelfde voelen.

Na een dagje aan zee kan je ook afgemat zijn, maar dat is een gelukzalige vermoeidheid van de zeelucht, het spelen in het water en ploeteren door het zand, verzwaard met een hele dag in de zon zitten of wind op je huid voelen.  Een andere soort moeheid is die na een sportprestatie (en dat moet geen heuse ‘prestatie’ zijn, 5 km lopen brengt dat ook al teweeg bij mij), dan voel je je afgemat in al je spieren en pezen, wil je lichaam niets anders dan rusten, maar ben je mentaal klaarwakker.  Na een middagje in het zwembad voel ik me nog anders moe: hongerig vermoeid met een zwaar hoofd van chloor en lawaai. 

De volgende weken zullen hopelijk wat minder vermoeiend zijn, zowel voor de ouders als voor de kinderen.

En tenslotte wil ik iedereen nog een prettige dag of avond wensen.  Of zoals het meisje aan de kassa in ons plaatselijk supermarktje die de ‘r’ niet goed kan uitspreken altijd vriendelijk zegt: een pittige dag nog (of zo hoor ik het toch).

Kuismicrobe

In de vakantie weiger ik te poetsen.  Het principe gaat als volgt: een deel van mijn job is huisvrouw, dus in de vakantie mag dat deel ook eens op congé.  Ook is het soms heel absurd om te poetsen met 2 creatieve kinderen thuis, een uurtje later lijkt het alsof je het werk nooit gedaan hebt.  Zo kun je altijd opnieuw beginnen.
Of ik begin het verlof toch altijd met dat principe in mijn hoofd.  Een aantal weken kan ik het volhouden en zorgeloos genieten van het niks-moet-alles-mag-gevoel met als bijkomend effect een vuil huis.  Als de zon ons bezig houdt en we buiten leven is dat goed vol te houden.  Maar dan komt hij (ik denk toch dat een regendag mannelijk is): die lange regendag waarbij het vuil niet meer te negeren is en de berg was te groot geworden is.  En dan krijg ik de kuismicrobe.  Mijn kinderen moeten dan even baan ruimen voor mijn stofzuiger en dweil, mijn wasmachine draait overuren.  Het lijkt dan alsof alles in mijn hoofd chaotisch is en met niks anders opgelost kan worden dan met een proper huis.  Een workout later volgt de rust, fysiek en mentaal.  Mijn kinderen doen erna alweer erg hun best om het vuil te maken, maar ik ga uit van het principe: ik poets maar als ze weer opnieuw naar school zijn, op 1 september.