vrijdag 3 oktober 2014

Treiningsdag

Het gebeurt sporadisch dat ik ’s morgens de trein moet nemen.  Dan ga ik graag om een koffietje.  Dat gebaar geeft me het gevoel dat ik een echte hardwerkende zakenvrouw ben of een personage uit ‘sex and the city’.  Een tas vol zogenaamde belangrijke papieren in de ene hand en een koffie in de andere maakt mij een ander mens. 
In mijn station zijn alle kleine koffietentjes jammer genoeg opgeslorpt door die ene grote, met een ster in zijn naam.
Nu moest ik vorige week toevallig twee maal de trein nemen.  Ik kwam de eerste dag ’s morgens in het station en checkte de tijd.  Nog 12 minuten, genoeg tijd om een koffie te halen, dacht ik.  Me al voorbereidend op mijn nieuwe, verbeterde ik begon ik aan te schuiven in de koffierij.  Die was redelijk lang, maar ik had dan ook nog 12 minuten en maakte me geen zorgen.  In die grote koffiebar vragen ze je naam en nu ook schreven ze ‘Lobke’ op mijn beker.  En toen stond ik te wachten.  Als een echte zakenvrouw (ik begon me al in mijn nieuwe personage in te leven) controleerde ik nog eens mijn horloge en met een schok zag ik dat ik nog 1 minuut had.  Even twijfelde ik: liet ik mijn koffie staan of mijn trein, maar mijn attitudes namen het over en ik rende naar het perron.  Een klein moment nadat ik de trein op sprong hoorde ik het bekende fluitje en de tuuut van de dichtschuivende treindeuren.  Tijdens mijn rit probeerde ik me voor te stellen hoe de koffiemaker daar gestaan had, 1 minuut later, roepend naar ‘Lobke’ met een cappuccino in zijn hand.  De hele zaak zou weten dat ik me mispakt had aan de tijd, dat ik niet meer wachten kon.

Op de volgende treinende dag deed ik opnieuw een timecheck: nog 15 minuten.  Ik stond al boven op het perron toen ik toch rechtsomkeer maakte.  Even de koffierij bekijken: er waren maar 2 wachtenden voor me en ik ging ervoor.  Opnieuw een cappuccino.  De koffiedame vroeg mijn naam en weeral kwam de twijfel boven.  Ik zag die man weer staan, mijn naam luid roepend, zuchtend omwille van een weggelopen klant en ik antwoordde: “Loes”, naar mijn zus.  Nu was ik niet alleen een hardwerkende zakenvrouw uit Sex and the city, mijn nieuwe naam was Loes.  Gelukkig heb ik nog verschillende zussen, voor moest deze naam ook ontoereikend worden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten