Ik beken: ik heb een saai
leven. Mijn vaste poets- en boodschappendag
zorgen soms voor hilariteit bij minder georganiseerde vriendinnen. Ik doe braaf de was en de plas (meestal in
het weekend). Ik vind mijn genot in het
kijken van een serie met mijn man in de zetel, een (slaap)theetje bij de
hand. Ook een romantische komedie kan ik
wel smaken. Elke weekend uitgaan tot 6
uur staat niet (meer) op mijn programma (rond 1 uur begin ik meestal al aan de
volgende dag te denken). Ik heb dan ook
8 uur slaap per nacht nodig, anders ben ik niet te genieten (of dat zegt mijn
man toch). Tijdens de week drink ik geen
alcohol. Als ik al iets spannends doe
laat ik het op facebook zetten door een vriendin (beter dan het zelf te doen)
en enkel in de mooiste foto’s mag ik getagd worden. Ik poets elke dag braaf 3 keer mijn tanden,
zonder één keer over te slaan. Uit een
vliegtuig springen is niet aan mij besteed.
Ik ben niet in het bezit van een loftsleutel. Ik heb nog nooit met een artikel in een
boekje gestaan. Elke week ga ik braaf
sporten en ik probeer gezond eten vooraan te plaatsen op mijn levenslijstje. En als ik ga lopen, loop ik telkens hetzelfde
toertje, uit schrik de weg kwijt te raken.
Met fietstochten van ’t zelfde.
Ik heb nog nooit een écht verre reis gemaakt...
En eerlijk: ik vind mijn
geluk in al die dingen, want wanneer het eens spannend werd in mijn leven was
het meestal niet aangenaam.
Of toch: die keer toen ik op een winternacht
in de vriezende kou met die knappe jongen naar huis fietste…
en ik durf wedden dat het de man van je leven was (is) :)
BeantwoordenVerwijderen