Het blijft moeilijk voor een man, dat hele moederdag gebeuren. Ik hoor ze bijna luidop denken:"Geef ik enkel mijn eigen moeder een presentje of koop ik voor moeder-de-vrouw ook een bloemetje? En wat wil de moeder van mijn kinderen dan?"
Ook mijn man vroeg me 2 dagen voor moederdag wat ik graag wilde krijgen. Zoals elke zichzelf respecterende vrouw antwoordde ik eerst dat ik alles heb wat ik moet hebben en dat gewoon een beetje liefde en een mooi knutselwerkje van de kindjes genoeg is. En op dat moment geloof ik dat ook. Tot op moederdag zelf. Dan betrap ik mezelf erop toch meer te verwachten dan ik twee dagen ervoor zelf dacht. Dit jaar ben ik mezelf voor geweest. Het jasje waarvan ik al 10 keer gezegd had dat ik het prachtig vond en die nu aan de helft (!) van de prijs stond, heb ik gewoon zelf gekocht. Geen valse verwachtingen meer. Geen verplichte spontaniteit meer.
Toen ik dit aan mijn liefste vertelde, reageerde hij zoals elke praktisch denkende man: "Maar ik ken jouw maat niet!" Daar gaat de utopie van jasjes-kopende mannen. Maar, mannen, moederliefhebbers, je weet toch dat moederdag voor vaderdag valt, omdat je op moederdag de norm zet voor je eigen verwendag? Maar we hebben geen verwachtingen hoor...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten