Rustthee

Op sommige dagen verlang ik naar dat moment wanneer de rust in huis eindelijk wederkeert.  Dat moment wanneer mijn twee meisjes na een dag vol leven zich overgegeven hebben aan een heerlijke nacht slaap, hier en daar nog wat speelgoed en vuile kleren achterlatend.  Dat moment wanneer ik mijn spannende kleren uitdoe en een lange vlecht maak in mijn haar.  Dan kruip ik onder een deken in mijn zetel en adem eerst de stilte van het moment in.  De rolluiken gaan naar beneden en schreeuwen naar voorbijgangers: „Laat mij met rust, hier heerst de eerste stilte na een lange dag vol gejoel, ruzies, verhalen.”  De waterkoker kookt voor mij het warme water terwijl ik de restjes van de dag verwijder. De thee is de aanzet tot stilstand en mijn avond kan beginnen: een romantische film waarbij ik heimelijk een traantje wegpink, een goed boek waarin ik mezelf volledig kwijt raak, een gezelschapsspelletje met mijn man waarbij ik steevast verlies (bij dat verliezen heb ik ambivalente gevoelens: stiekem vind ik dit niet leuk, maar aan de andere kant vind ik een winnende man wel sexy) of een blogje schrijven.  Op sommige dagen verlang ik dus naar dit moment, meestal dagen waarbij de regen maakt dat mijn meisjes het teveel aan opgestapelde energie niet kwijt kunnen, of dagen waarbij ze bij de minste aanleiding ruzie maken (met elkaar en met mij).

Gelukkig zijn er ook die andere dagen, deze waarin ik de hele dag moet glimlachen om de kleine verhalen, hun fantasie tijdens het spel of het gesmak tijdens het eten.