Snoepjesbakker

Daar stond ik weer bij de bakker met het schaamrood op mijn wangen… Voor een kind bestaan er 2 soorten bakkers: de bakkers waar je een snoepje krijgt en de andere.  Als het brood bij die andere duidelijk kwalitatiever is, dan is dat jammer.  Als ik met een dochter om onze dagelijkse hoeveelheid granen ga, beland ik altijd in een snoepjesbakker.  Het moet gezegd, deze soort is zeer schaars geworden.  Het zal aan de crisis liggen, zeker?  Crisis in de verscheidenheid aan brood is er zeker niet.  Het zweet breekt me al uit als ik denk aan de keuzestress die vasthangt aan de 30 soorten brood die sommige bakkers voorschotelen.  Hoe moet ik me 13 granen inbeelden?  Bestaan er wel zoveel soorten granen?  In de seconden dat dit soort vragen door mijn hoofd spelen, heeft er me al een oud vrouwtje met zéér weinig tijd voorbijgestoken…

Nu vergeet zo’n lieve bakkerin soms een snoepje te geven, maar dat is buiten de kinderen gerekend.  Mijn jongste dochter begon als ze kleiner was steevast ontroostbaar te huilen, maar tegenwoordig heeft ze een nieuwe strategie.  Terwijl we de winkel uitwandelen vraagt ze, haar grote ogen nog groter opengesperd, “Krijg ik geen snoeeepje?”.  De subverdeling ‘bij de pinken snoepjesbakker’ reageert onmiddellijk op deze onrechtstreeks vraag door de bekende doos boven te toveren.  Met de blos op mijn kaken tot gevolg.  Dan hoor ik mezelf het standaardzinnetje: “En wat zeg je nu? Dankjewel!”, zeggen, terwijl mijn kinderen de “wel” met volle mond mee murmelen.

Volgende keer ga ik brood halen wanneer de kinderen op school zitten, de meeste bakkers stellen na 16u toch lege rekken tentoon.  Graag bij de wakkere bakker, onderverdeeld volgens volwassen-normen.  Het liefst die mét lekker brood.  Ook al betekent dat dat ik op maandag de zondagskrant moet lezen. (En, nee, ik moet geen zakje hebben.)