Aromaconserven

Reuk is één van mijn belangrijkste bezittingen.  Soms is het een gave, soms eerder een last.

Omwille van mijn gevoelige neus eet ik nooit mijn lekker Da Vinci-ijsje op de Brugse markt op,  de paardenstank is er te overweldigend.  Ook een hondenstrontluchtje kan mijn eetlust bederven.  Als een vrouw voor me naar het toilet is geweest kan ik ruiken of ze haar maandstonden heeft, hoe proper ze ook is.  Een te overvloedig gespoten parfum werkt voor mij als een kat op een muis: ik loop weg.  Het omgekeerde is ook waar: een lichaamsgeurtje kan mijn menig over iemand helemaal vervormen. 

Er hangt ook een bouquet herinneringen aan vast.  Als kind had ik een knuffel die altijd bij me was, Piet konijn.  Ik vond dat hij heerlijk rook, maar mijn moeder dacht er anders over.  Achteraf gezien was er waarschijnlijk een reukje aan.  Zoals het een goede moeder betaamt, was ze in het bezit van een reserve Piet konijn.  Toen ze me deze eens wou aansmeren omdat de ‘échte’ dringend de wasmachine in moest, wou ik hem niet aannemen wegens een ander odeur.  Mijn moeder heeft me Piet konijn dan maar stinkend en wel terug gegeven.  Nadat mijn mama bevallen was van mijn twee kleinste zussen, ik was toen 11 jaar oud, sliep ik 10 dagen in een slaapkleed van haar, om haar geur dichtbij me te hebben als ik eenzaam en koud in mijn bed lag.

Geuren doen me zoveel, ze bepalen bijna mijn leven.  Geef me een verloren kledingstuk en ik weet wie het gedragen heeft.  De geur van benzine doet me denken aan op de terugweg vanuit Frankrijk slapend in de auto liggen.  Een bloeiende kastanjeboom geeft mijn stoute fantasieën een extra luchtje.  Het aroma van een dennenbos na een warme zomerdag kan mij volledig ontspannen.  Als er dan ook nog regen valt kan de dag voor mijn neus niet meer stuk.  Het parfum van een kampvuur doet mij mijmeren over gezellige maar vermoeide avonden.  Versgebakken brood ruikt naar terugfietsen na een lange avond in de scoutsbar. 

Ik kan niet kiezen wat ik het lekkerst vind, een nog naar onschuld ruikend baby’tje, een verse bos rode rozen, de zilte zeelucht, vers gewassen windgedroogde lakens of een vers gedrukt boek, maar ik hoop deze geurende geneugten nooit te moeten missen.