Happylike

De laatste tijd kreeg ik enkele goede verbale reviews over mijn blogje.  Het frappante van deze feedback is dat deze personen stuk voor stuk nog nooit een blogstukje geliket hebben op facebook.  Nu is er over dat liken ook veel te zeggen.  De virtuele wereld is een nepgemeenschap waar iedereen zich beter voordoet dan hij eigenlijk is, dat weet (hopelijk) iedereen.  En goed face-to-face commentaar is beter dan 10 vind-ik-leuks, maar toch doet een like iets met een mens.  Een vind-ik-leuk geeft een instant geluksgevoel.  Een beetje zoals ik me een snuifje cocaïne voorstel.
Mijn man maakt er altijd een wedstrijd van (hij is dan ook zeer competitief en maakt overal een wedstrijd van), het meest vind-ik-leuks.
Blijkbaar heb ik dus mensen die mijn blogje lezen, maar er niet voor willen of durven uitkomen.  Ik ben nog aan het uitzoeken of dat iets goeds of iets slechts is.  50 shades heeft ook niemand gelezen, maar E.L. James is er toch rijk van geworden (al zal het zo'n vaart wel niet lopen).
Ik heb de anonieme personen wel gevraagd of hun imago er iets mee te maken had, maar ik kreeg geen sluitende antwoorden (het waren dan ook vage gesprekken op vage tijdstippen).
Misschien is er vandaag wel een zieltje die me een instant happy gevoel wil geven.  Maar als dat niet zo is, niet getreurd, 'happy' is momenteel 'my middle name'.

Lobke Happy Toch