’t is eventjes wennen.
Ik kan niet meer opgaan in de
grijze massa.
Niet meer stiekem stoppen bij de
bakker voor een zondig taartje.
Geen late café-avonden meer zonder
dat er iemand me gezien heeft.
Nooit
meer verdwalen en ongemerkt op hetzelfde traject terug keren.
Deze niet-zo-koude-winter kan ik me
nog verduiken in mijn kap en als een kleuter denken dat niemand me gezien heeft
(omdat ik ze niet zag).
Maar de lente
staat (hopelijk) voor de deur en dat betekent kaploze tripjes. Geen verstoppertje meer.
Mezelf volledig overgeven aan het
gevoel van vrijheid op mijn nieuwe rijwiel.
Mijn turquoise fiets.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten