Mijn jongste dochter mocht samen
met haar papa eens testen of ze al op een fiets van een maatje groter kon.
Ik liep achter langs de vesting. Ze fietsen voor me: de sterke man
op de grote fiets naast het kleine meisje, nog een beetje onstabiel op haar ’nieuwe'
fiets. De solide armen van haar papa klaar om haar op te vangen. De
eerste lentezon blonk op hun rug. Een bijpassend muziekje weerklonk in
mijn oren. En dan word ik even een personage in mijn eigen film.
Met een zeer goede soundtrack, want ik koos alle liedjes zelf uit.
Soms ben ik zelfs geen personage als ik naar muziek luister, maar een
toeschouwer. Het lijkt of ik de mensen beter kan observeren, meer afstand
kan nemen wanneer er een goed liedje in mijn hoofd of oren weerklinkt.
Een liedje moet eigenlijk zelfs
niet mooi zijn om een bepaald gevoel op te roepen. De herinnering aan een
bepaalde gebeurtenis in mijn leven kan ook weerspiegeld worden in een 'foute’
song dat toen juist op de radio was. Of dat op dat moment een hitje was.
Zo zal 'teenage dirtbag' me altijd doen wegdromen over de beginperiode van
mijn relatie. Of 'the spirit' van Fiocco aan mijn 18de levensjaar.
Ik heb voornamelijk een auditief
geheugen, visuele beelden kan ik me meestal moeilijk herinneren. Dus
onthoud ik het best door iets gehoord te hebben. Een deuntje kan hierbij
helpen. Mijn man en ik hebben het spelletje om bij alles wat
we horen of doen een passend liedje te zoeken. Zo zongen we toen we nog
samen de bergen in trokken, telkens we een wit-rood-GR-teken tegenkwamen:
„We’re on the road again…"
Mijn dochter raakte zonder
ongevallen op de eindbestemming, hoofdzakelijk door het papa-vangnet. De
fiets wordt nog even in de hoek gezet tot ze nog enkele boterhammen meer
gegeten heeft. Ook zij gaat trouwens al zingend door het leven: „Jongens,
meisjes, aan de kant, hier komt papa olifant."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten