De spinnenstrijder

Het is een irrationele fobie, dat weet ik, maar toch heerst er bij mij een grote angst voor spinnen.  Angst is een groot woord, ik vind ze vooral vies, zeker die dikke met hun harige poten.  In het bijzijn van mijn dochters wil ik deze fobie zeker niet tonen.  Wanneer ze me dus roepen dat ik hen moet komen redden van een spin, komt mega-mama aangevlogen.  Mijn feministisch kantje zal hier ook wel iets mee te maken hebben.  De halve wc-rol moet eraan geloven, zodat mijn vingers zeker dat langharig beest niet zouden raken.  Ze staan dan schreeuwend mee te leven, terwijl ik mijn rust probeer te bewaren en zo cool mogelijk de spin vang.  Een vroeger kotgenootje keek me altijd boos aan toen ik muggen, laat staan spinnen, doodde.  Van haar moest ik dan ook de kleine diertjes als levende wezens beschouwen en redden van een gewisse dood.  Het is waarschijnlijk ook van haar dat ik hoorde dat wanneer je een spin opstofzuigt, hij niet écht dood is.  Wanneer er weer zo’n beestje de zuigkracht van mijn stofzuiger niet heeft kunnen weerstaan, begin ik te fantaseren.  Stel dat die spin me eens goed heeft kunnen bekijken vooraleer hij naar de zak verbannen werd.  Zou hij me dan herkennen als hij met zijn kleine pootjes weer door die lange buis zijn vrijheid tegemoet loopt?  Komt hij dan wraak nemen?  Roept hij dan eerst een legertje medeslachtoffers  aan om mee te komen strijden?  Ik laat mijn machine dan ook een paar extra minuutjes zuigen, het liefst met grote brokken vuil, zodat Sebastiaan zeker de geest gegeven heeft.

Een andere mythe die ik altijd onthouden heb is dat er spinnen je slokdarm inlopen terwijl je ’s nachts rustig ligt te soezen.  Gelukkig werden deze 2 mythes ontkracht tijdens een leerzame google-sessie.  Spinnen zijn eigenlijk nuttige beestjes én in België leven geen bijtende, zoals ik mijn kinderen toch altijd wijsmaak.  Het enige nadeel aan mijn niet aflatende spinnendodentocht is dat we nu met een muggenplaag zitten…