Kerstgevoel

En toen was het plots weer kerstavond.  Ondanks kerstliedjes, pinkelende lichtjes, music for live en kinderkunstwerkjes onder de kerstboom gaat het kerstgevoel dit jaar aan me voorbij.  Misschien door het weer die me nog in herfstsferen laat blijven?  Hoe waren we hier gekomen?  Hoe was dit jaar opnieuw langs mij gepasseerd?  Komt het door het ouder worden dat het leven sneller gaat dan vroeger?  Of leef je sneller als het leven je klappen uitdeelt?  De relatieve tijd, niet die van Einstein, maar die van het gevoel.  Een minuut op iemand staan wachten lijkt soms een uur te duren, terwijl uren soms te kort zijn als je alles wat je gepland hebt wil doen.  Het eerste loopstukje voelt ook altijd langer aan.  Als het dametje in mijn oren zegt dat ik (nog maar) 5 minuten gelopen heb, zakt de moed me soms letterlijk in mijn schoenen.  Maar na een half uur lijkt het alsof ik voor eeuwig door kan blijven lopen.  Wat ‘voor eeuwig’ ook wil zeggen.  Forrest Gump bleef ook lopen.  Hij deed dit om zijn verdriet te verwerken.  Geen baard, korte baard, lange baard, tot  hij er genoeg van had.  We kunnen blijven lopen, soms met de tijd mee, soms sneller dan de tijd en soms vertragend.

Als er dan een doel in 2014 moet gesteld worden is het dat wel: vertragen in het leven, de tijd voelen, het leven beleven en je niet laten leven.  Want voor je het weet is het weer kerstavond en is er alweer een jaar voorbij.